Mars'a doğru

Konu, ister bir spor dalında şampiyonluk olsun isterse de gençleri yetiştirmek olsun, başarı için kritik faktörlerden birinin takım çalışması olduğu genellikle kabul edilir. Bu durum, insan hayatının risk altında olduğu girişimlerde özellikle söz konusudur. Böylece, havacılık çözümleri sunan Aerojet Rocketdyne şirketi baş üretim mühendisi Steve Fonteyne, özel ve zor bir proje için Sandvik Coromant’tan Derek Smith'i arayıp yardım istediğinde evet yanıtını aldı.

Sandvik Coromant'ın global havacılık ve özel çözümler grubunda proses uzmanı ve CAM programcısı olan Smith, yaklaşık beş ay süreyle Aerojet Rocketdyne'ın ABD, California'da bulunan Canoga Park'taki tesislerinde çalıştı. Smith, CNC programcısı George Hernandez ve operatörler Enrique Guzman ve Gurjit Matharu ile işbirliği yaparak şirketin beş eksenli işleme merkezini çalıştırmak için gereken karmaşık kodu geliştirdiler. Smith ve Aerojet Rocketdyne ekibi takımlamayı test ettiler, imalat proseslerinin simülasyonunu gerçekleştirdiler ve iş parçasını tamamlamak üzere çok büyük dikkatle çalıştılar.

Aerojet Rocketdyne Uzay Mekiği ana motorundan söz edildiğini muhtemelen daha önce de duymuşsunuzdur. Bu motor, NASA'nın 30 yıl süren Mekik programının temel parçalarından biriydi ve astronotları 135 defa yörüngeye taşımıştı. Binlerce Celsius derecelik sıcaklıklar üretiyordu ve 10 mavi balinayı kaldırmaya yetecek kadar büyük bir ivmeye sahipti. Bugün bu motor üzerinde yapılan değişikliklerle ortaya çıkan RS-25 motor, NASA'nın gelecek derin uzay keşif roketinin motoru olacak. Bu roket, insanları yeniden Ay'a ve ileride Mars'a götürmeyi hedefleyen Uzay Fırlatma Sistemi kapsamında görev yapacak.

Aerojet Rocketdyne yönetiminin Sandvik Coromant'ı aramasının nedenlerinden biri de buydu; şirket RS-25’in ana yanma odası (MCC) konusunda yardım istiyordu. Artık bir efsane haline gelmiş olan roket motorunun pek çok kritik parçasından biri olan bu bölüm hem sağlam hem de motorun çekirdek bölümünde ortaya çıkan cehennem koşullarındaki ısıya dayanıklı malzemelerden üretilmişti.

Ancak bu işte konu, çok zor bir metali işlemenin ötesine geçiyordu ve projeye dahil olan herkes bunun farkındaydı.

Bu projenin benzersiz yönü, hiçbir gecikmeye izin vermeyen bir takvime sahip olmasıydı ve üzerinde çalışılan iş parçasının değeri daha o noktada yüz binlerce doları bulmuştu. Dahası, her biri başlı başına yeterli endişeyi yaratacak pek çok ek zorluk vardı. Bu zorluklar arasında yeni kesici takımlar ve takım tutucular, yeni programlama yazılımı, yeni bir takım tezgahı ve henüz test edilmemiş bir işleme prosesi bulunuyordu. Projenin stresli olduğunu söylemek, roketlerin hızlı gittiğini söylemek gibi bir şey olurdu.

Sandvik Coromant bu tür bir girişime daha önce de destek vermişti. 2014 yılında teknik satış temsilcisi Jim Courtney çevrim süresini düşüren bir projeye katkı sağlamıştı. Böylece Aerojet Rocketdyne çok sayıda takım tezgahı için yatırım yapmaktan kurtuldu ve dışarı yaptırdığı bir çok parçayı kendi başına üretmeye başladı.

MCC projesi de aynı şekilde başarılı oldu. Smith ve Hernandez görev parametrelerini defalarca kontrol ettikten sonra 2018 başında son işleme döngüsünü tamamladılar. Yanma odası daha sonra, NASA’nın Mississippi'deki Stennis Uzay Merkezine gönderildi ve burada test için yeni tasarlanmış bir RS-25 motora takıldı. Planlanan sekiz tam ölçekli yer testinin birincisini beklentilerin çok üzerine çıkarak tamamladı.

Herkes roketleri sever, ancak hiç kimse o roketleri, üretiminde fiilen çalışanlar kadar sevemez. Aerojet Rocketdyne çalışanları Hernandez, Fonteyne, Guzman, Matharu ve sayısız pek çok kişi bu başarıdan dolayı en çok övgüyü hak ediyorlar. Aynı durum Sandvik Coromant çalışanı Smith için de geçerlidir. Aylar boyunca ve gece geç saatlere kadar süren, kimi zaman hafta sonlarını da içeren çalışmalar olmasaydı, aylara yayılan bu projedeki çalışmalar sırasında bir hata ortaya çıksaydı, insanlığın uzayı keşfetme konusunda attığı ikinci büyük adım gecikmelerle veya daha kötü sonuçlarla karşı karşıya kalabilirdi.